Μη φοβηθείς

Κι όλα αυτά που πίστευες θα ζήσεις

τα 'ζησες.

Μα πώς; Τίποτε και ποτέ!

Όλα από τύχη έγιναν. 

Όλα απροετοίμαστα.

Όλα απαράμιλλα,

μα τόσο μικρά και τόσο λίγα. 

Σαν με ρωτάς : γιατί; 

ΦΟΒΑΣΑΙ!

Έμαθες πολλά. 

Έφτασες ψηλά.

Μεγάλωσες στα μάτια τα δικά μου και των άλλων.

Άδεια ζωή, τι ματαιότις! 

Έφτασες κοντά στ' αστέρι και δεν το άγγιξες.

Ο φόβος... ναι, το δέχομαι.

Έμαθες τόσα...

Έμαθες να υπακούς

να σκύβεις

να λυπάσαι

να σωπαίνεις

να φεύγεις

να έρχεσαι

να ... να ... να ...

Έμαθες να φοβάσαι...

Φοβάσαι να κρατήσεις το χέρι του άλλου

μήπως στο δαγκώσει. 

Φοβάσαι να αγκαλιάσεις μια καρδιά,

ίσως κάποτε τη χάσεις λες...

Ακόμη και "σ'αγαπάω" όταν λες, φοβάσαι

σαν να έφτασε εκείνη η ώρα του θανάτου σου.

Φοβάσαι να μιλήσεις γιατί θα πας αλλού.

Πόσο συμφωνώ με όλα αυτά που λέτε! Σας συμπαθώ πολύ!

Ανοησίες!

Φοβάσαι τη βροχή, τ' αστέρια, τον ήλιο, το φεγγάρι.

Φοβάσαι τον αγέρα που φυσά και χαϊδεύει τα μαλλιά σου.

Φοβάσαι να ζεις γιατί λες πως είσαι πεθαμένος.

Και τώρα που το βλέπεις, πνίγεσαι, ασφυκτικά μιλάς 

μάταια προσπαθείς τον εαυτό σου να ηρεμήσεις.

Αυτός φωνάζει : 

τρέχα

τρέχα

τρέχα

τρέχα

ΤΡΕΧΑ!

Τρέχα να γλιτώσεις απ' το χάος που έκανες,

το χάος που σε περιβάλει και μάταια ψάχνεις διέξοδο. 

Και σε πιάνω.

Σε πρόλαβα.

Έλα, μπες στην αγκαλιά μου. 

-Γιατί τρέχεις; 

-Ο χαμός με κυνηγά.

-Γιατί; 

-Γιατί φοβήθηκα....

-Κι εγώ σου λέω να μη φοβάσαι.

Ειρήνη πίσω απλώθηκε. 

Ηρέμησε εκείνο το έντονο άγχος που με κυνηγούσε.

Κι εγώ ησύχασα!