Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι... 

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Αυτό που κοιτάτε στη ζωή σας, είναι η διαφύλαξη του συμφέροντός σας. 

Κάνετε ό,τι μπορείτε για να φυλάξετε αυτόν τον υποτιθέμενο θησαυρό

της χαράς μέσα απ' τη λύπη άλλων. 

Κι έτσι νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι.

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Μάθατε πάντα να μιλάτε για τους άλλους τόσο επικριτικά, τόσο άσχημα,

γιατί πάντα πιστεύατε ενδόμυχα, ότι ήσασταν ανώτεροι και καλύτεροι απ' αυτούς που κρίνετε. 

Τους συμβουλεύετε ψευδώς

Κι έτσι νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι.

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Δίνατε ψεύτικες υποσχέσεις, που σας καθιστούσαν πνευματικά ανώτερους απ' τους

απόβλητους της κοινωνίας, αυτοί που τίποτα δεν έταζαν 

κι έτσι βρίσκατε ακόμη μια αφορμή να σχολιάζετε και να κριτικάρετε καταστάσεις

που ποτέ δε συνέβησαν, όπως και οι δικές σας, άλλωστε.

Κι έτσι νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι.

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Πήρατε μια καραμέλα στο στόμα και τη γλείφατε ασταμάτητα. Την καραμέλα του "σ'αγαπώ".

Το λέγατε μόνο για παρηγοριά, γιατί ήσασταν ανώτεροι, να μην ξεχνιόμαστε.

Κοροϊδεύατε και ποδοπατούσατε, εσωτερικά χαρούμενοι. Δεν την ξεστομίσατε πραγματικά. 

Απλά σας έκανε να νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι...

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Λέτε: για πάντα δίπλα σου, θα σε υποστηρίζω. Και μόλις φύγατε απ' αυτόν

το φτυάρι κρατούσατε στις δυο σας φούχτες σφικτά και συνεχίζατε να σκάβετε

το νεκρόλακκο  του φίλου που πάντα θα ήσασταν δίπλα...

Κι έτσι νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι.

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Σκοτώσατε τη μάνα, τον πατέρα, τα αδέλφια σας

Χάσατε όποια αξία είχατε, γιατί η άποψή σας ανώτεροι των πάντων άλλων ήτανε.

Τους θάψατε κι ησυχάσατε.

Κι έτσι νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι. 

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι...

Σκοτώσατε τους πάντες. Βόμβες εδώ κι εκεί. Πόνος, θλίψη, κλάμα! 

Ο λόγος ποιος ήταν; -Ήμασταν εμείς ανώτεροι και θα είμαστε και για πάντα αυτό δεν αλλάζει. 

Έφυγαν όλοι. Πόλεις έγιναν θρύψαλα, χώμα έγινε σκόνη, άνθρωποι έγιναν τέρατα.

Κι έτσι νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι.

Είστε τέρατα, εσείς οι άνθρωποι.

Θέλατε να ευτυχίσετε πάνω στη δυστυχία του καθενός. 

Εκεί ποντάρατε... Εκεί γελάσατε... Εκεί σχολιάσατε...

Κι εκεί νομίζετε πως είστε ευτυχισμένοι.

Μα δεν είστε.

Δεν ήσασταν.

Δε θα είστε.

Γιατί ανθρώπους είδα.

Μα πού 'ναι η ανθρωπότητα; 

Μη φοβηθείς

Κι όλα αυτά που πίστευες θα ζήσεις

τα 'ζησες.

Μα πώς; Τίποτε και ποτέ!

Όλα από τύχη έγιναν. 

Όλα απροετοίμαστα.

Όλα απαράμιλλα,

μα τόσο μικρά και τόσο λίγα. 

Σαν με ρωτάς : γιατί; 

ΦΟΒΑΣΑΙ!

Έμαθες πολλά. 

Έφτασες ψηλά.

Μεγάλωσες στα μάτια τα δικά μου και των άλλων.

Άδεια ζωή, τι ματαιότις! 

Έφτασες κοντά στ' αστέρι και δεν το άγγιξες.

Ο φόβος... ναι, το δέχομαι.

Έμαθες τόσα...

Έμαθες να υπακούς

να σκύβεις

να λυπάσαι

να σωπαίνεις

να φεύγεις

να έρχεσαι

να ... να ... να ...

Έμαθες να φοβάσαι...

Φοβάσαι να κρατήσεις το χέρι του άλλου

μήπως στο δαγκώσει. 

Φοβάσαι να αγκαλιάσεις μια καρδιά,

ίσως κάποτε τη χάσεις λες...

Ακόμη και "σ'αγαπάω" όταν λες, φοβάσαι

σαν να έφτασε εκείνη η ώρα του θανάτου σου.

Φοβάσαι να μιλήσεις γιατί θα πας αλλού.

Πόσο συμφωνώ με όλα αυτά που λέτε! Σας συμπαθώ πολύ!

Ανοησίες!

Φοβάσαι τη βροχή, τ' αστέρια, τον ήλιο, το φεγγάρι.

Φοβάσαι τον αγέρα που φυσά και χαϊδεύει τα μαλλιά σου.

Φοβάσαι να ζεις γιατί λες πως είσαι πεθαμένος.

Και τώρα που το βλέπεις, πνίγεσαι, ασφυκτικά μιλάς 

μάταια προσπαθείς τον εαυτό σου να ηρεμήσεις.

Αυτός φωνάζει : 

τρέχα

τρέχα

τρέχα

τρέχα

ΤΡΕΧΑ!

Τρέχα να γλιτώσεις απ' το χάος που έκανες,

το χάος που σε περιβάλει και μάταια ψάχνεις διέξοδο. 

Και σε πιάνω.

Σε πρόλαβα.

Έλα, μπες στην αγκαλιά μου. 

-Γιατί τρέχεις; 

-Ο χαμός με κυνηγά.

-Γιατί; 

-Γιατί φοβήθηκα....

-Κι εγώ σου λέω να μη φοβάσαι.

Ειρήνη πίσω απλώθηκε. 

Ηρέμησε εκείνο το έντονο άγχος που με κυνηγούσε.

Κι εγώ ησύχασα!